A
jeśli jest tak, że Natura swój drugi wymiar posiada? Nie ten
zakotwiczony zapisem na mapie, czy nazwanym nawet w codzienności
Naszej... Inny. Ukryty, tuż obok Naszego - blisko tak, że być może dnia
każdego, obok przechodzimy jego granic czarowności...
Czasami zastanawiam się czy Natura pokazuje Nam tyle tylko, ile gotowi
zobaczyć jesteśmy? - bynajmniej nie oczami, lecz duszą... by tak
naprawdę zobaczyć.
Drzewo może pozostać drzewem, kwiat - kwiatem.
Światło - światłem... Jednak w chwili jednej, nagłej coś zmienić się
może...
...blask
promienia paść pod kątem innym, paleta barw zatracić swoje granice
oczywistości, kształt znajomy oku rozpłynąć się może, niczym akwarela
ciepła na płótnie rozlana... i przez tę chwilę krótką rzeczywistość może
malować się tak, jakby drzwi do największych tajemnic uchyliła... Ale
dokąd? - zapytacie...
Może
właśnie tam. Do drugiego Natury wymiaru, w którym nic a nic nie musi
mieć konturu wyrazistością podpartego, światło posiadać własny język
może, a to co tak znane Nam jest, zupełnie inną szatę przybrać może...
Lubię
mieć to poczucie, że ten świat naprawdę istnieje... Nie daleko
gdzieś... Nie za gwiazdami, lecz tuż obok... Najbliżej. I lubię nosić
nadzieję w sobie, że fotografia pozwala zajrzeć do niego przez maleńką
szczelinę...
... Bo może nie wszystko, co istnieje musi dać się wyraźnie zobaczyć, by prawdziwym było?
„Wszystko, co widzimy lub czym się zdajemy, jest tylko snem we śnie.”
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz